ماها واقعا جالبیم.

برای ازدواجمون حاضریم چند ده میلیون خرج کنیم تا چند ده نفر بیان به جشن عروسی و اون هاهم حدود چند ده صد تومن خرج کنن تا فقط زیبا برسن.

یک سری عقاید میگه"زیبا به نظر رسیدن و اینجور کارها برای زیباتر بنظر رسیدناصلا چیز عجیبی نیس"

اما برای منی که چادر دارم و نمیتونم و البته نمیخوام توی مجلس برقصم،چیز عجیب و بی مفهومیه.من آدمی نیستم توی جمع زنونه بشینم رو صندلی (البته موزیک باید خوب باشه هااا)اما من این انتخابو داشتم که بین افرادی که دین اونا رو به  "نامحرم"صدا کرده اینکارو نکنم.نمیدونم خود پسرها چه حسی دارن ازینکه منو ببینن با لباس شب درحال ورجه وورجه کردنم یا توی پوششی به نام چادر هستم و عملا کار خاصی نمیکنم(اما خودم که میدونم چقدر دوست دارم وقتمو به تماشا کردن بقیه نگذرونم).

نمیدونم اونا چه فکری میکنن.اما نگاه زنهای دیگه رو میخونم که میگن "این چرا اینطوریه"

خیلی طبیعیه.منم ممکنه بگم فلانی چرا اینطوریه چون به اون چیزی که در حال انجام دادنشم عادت دارم.

کاملا این نگاه ها طبیعیه.

اما رو هم رفته برام گاهی سنگین میشه.

حرفایی که از دختری سه سال بزرگتر از خودم میشنوم که میگه"تو اینهمه تیپ زدی و خوش تیپ شدی برای چی؟

یه لحظه خیلیا ازم این سوالو کردن.خوش تیپ شدی که برقصی دیگه؟اصلا چرا خوشتیپ میشه آدم؟

و چون در این برهه از زندگی قرار دارم و ترجیح میدم نرقصم،باید به این نتیجه برسم که اصلا برای چی؟؟


فکر کنم نه.فکر کنم خودم میدونم که منم طبیعتام کاملا طبیعیه.اما بهتره "تایمینگ" رو هم رعایت کنم.لابد خدا یه چیزی میدونه که بهم اینو گفته دیگه.


اما بازم با این همه اوصاف،حس تعریف شنیدن حس خوبیه.

اما بهتره 

اضافه کنم امیدوارم چشم نخورم :دی